Ræktunin

Folöld  Ræktunarmerar  Stóðhestar

Hrossin á Geitaskarði..                                                                                                              

Hrossarækt hefur verið stunduð á Geitaskarði frá því snemma á 19. öld þegar Árni Þorkelsson var bóndi á Geitaskarði og svo síðar af Þorbirni Björnssyni. Á þeim tímum var verðmætt mjög að eiga góða reiðhesta og var sómi héraðshöfðingja oft á tíðum góður hestur. Þess utan voru hestar helstu samgöngutæki þess tíma. Þekktasti einstaklingurinn úr ræktun Árna var vafalítið Hárekur frá Geitaskarði en Hrossaræktarfélagið Fákur í Eyjafirði keypti Hárek 5 vetra gamlan árið 1926. Hárekur var grár og lengi vel var grái liturinn sterkur í Geitaskarðsstóðinu. Reyndu Geitaskarsðbændur að fá til sín gráa efnilega fola til að halda við litnum, m.a. gráa fyrstu verðlaunahestinn Hroll frá Efri Mýrum. Grái liturinn er að mestu horfinn núna.

Um 1990 má segja að nýr kafli hefjist í hrossaræktinni á Geitaskarði en frá þeim tíma hefur verið leitast enn frekar við að nota einungis vel ættaða og hátt dæmda stóðhesta. Frá þeim tíma hefur hrossaræktin undið upp á sig, Fyrstu verðlaunahross keypt inn í ræktunina auk þess sem grisjun heimastóðsins hefur verið markviss.

Hestar hafa margvíslegan tilgang, veldur þar hver á heldur. Fyrir suma eru hestar notaðir til skemmtiútreiða / ferðalaga í misjöfnu landslagi og þá er mikilvægast að þeir fari vel með manninn, séu þægilega viljugir og úthaldsgóðir. Aðrir eru einungis notaðir í styttri reiðtúra í hesthúsahverfum og þurfa því að vera hentugir til slíkra sportreiða - ekki skemmir að þeir séu þá eftirtektarverðir fyrir einhverra hluta sakir, enn aðrir eru svo sýninga og keppnishestar og þeir lúta öðruvísi lögmálum en fyrri tveir flokkarnir; þurfa að vera hágengir, ganghreinir og í flestum tilfellum afburðavel byggðir. Það er ástæða fyrir því að einungis brotabrot af íslenskum hestum eru sýnis og keppnishestar. Mikla og kostnaðarsama þjálfun þarf til að ná slíku marki. Að okkar mati þá getur allt þetta rúmast í einum og sama hestinum – en til þess þarf hann að vera eðlisgóður, með þjált skap og vera tilbúin að vinna með manninum.

Markmið okkar í hrossarækt er að rækta eðlislyndisgóð, ganghrein, afkastamikil, viljug og þægileg hross með góðu tölti. Við viljum helst að okkar hross séu alhliða – enda eru það gangtegundirnar fimm sem skilja íslenska hestinn frá öðrum hestakynum.